Download PDF

Newsletter

Issue 1   Sunday 1st April, 2018

Ήτανε δύο του Δεκέμβρη, όταν η μαμά μου, δεν ξέρω γιατί, αν και δεν ήταν Κυριακή, με πήγε στην εκκλησία. "Γιορτάζουμε έναν σύγχρονο άγιό μας," μου εξήγησε, "για πρώτη φορά!"

Καινούργιος Άγιος! Δεν ήξερα πως κάτι τέτοιο γίνεται. Εγώ νόμιζα πως οι Άγιοι είχαν ζήσει πριν από πολλά πολλά χρόνια!

Καθώς δεν ήταν Κυριακή, μες στην εκκλησία βρισκόταν λίγος κόσμος. Στο κέντρο είχε στηθεί μια μικρή εικόνα του Αγίου. Δεν ήταν ξύλινη όπως οι άλλες. Μου φαινόταν χάρτινη, σαν φωτοτυπία που πλαισιώθηκε από ένα απλό ξύλινο καδράκι. Ο Άγιος χαμογελούσε κι εγώ δεν χόρταινα να τον κοιτάζω. Ποιος ήταν αυτός ο Άγιος;

Το μυαλό μου δεν ήταν στη Θεία Λειτουργία. Ταξίδευε. Δεν άκουγα τα λόγια του ιερέα μας ούτε τη χορωδία μας. Μόνο κοιτούσα τον Άγιο. Χαμογελούσε με τα μάτια! Το χαμόγελό του αυτό με είχε μαγνητίσει.

Κοίταζα τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία. Άλλοι σιγοψέλνοντας, άλλοι συγκινημένοι, άλλοι με ύφος σοβαρό, όλοι με το βλέμμα στο ιερό, σαν να περίμεναν κάτι. Και τότε μου μπήκε στο μυαλό η ιδέα, ότι όλοι εμείς σήμερα ήρθαμε εδώ για τον ίδιο λόγο. Είχαμε αφήσει τις ασχολίες μας και μαζευτήκαμε εδώ κι όλοι μαζί, σαν να ήμασταν ένα, προσευχόμασταν στον Θεό. Σαν να ήμασταν ένα!

Αυτή η ιδέα καρφώθηκε στο κεφάλι μου και στριφογύριζε μέσα μου διαρκώς. Μια κοιτούσα τον χαμογελαστό Άγιο, μια τους ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι και περίμεναν, κι όλο πιο πολύ και πιο σίγουρα το ένιωθα μέσα μου, πως όλοι μας είμαστε ένα και στεκόμαστε σαν ένα σώμα μπροστά στον Κύριο. Αυτό το ζεστό συναίσθημα μου γέμισε την καρδιά κι είπα στον Κύριο, αχ, ας γινόταν να μην το χάσω, ας γινόταν να μείνει για πάντα μέσα μου, αλλά έλαβα αμέσως την απάντηση, πως θα το χάσω σύντομα κι ας το χαρώ όσο διαρκέσει.

Προς το τέλος της Λειτουργίας, βγήκε ο ιερέας μας από το ιερό και στάθηκε μπροστά μας. Θα μας μιλήσει για αυτόν τον καινούργιο Άγιο, σκέφτηκα.

“Είχε πει μια φορά ο Άγιος Πορφύριος,” ξεκίνησε, “ότι σκοπός μας είναι να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ, ώστε σαν να είμαστε όλοι ένα να κοιτάμε με την καρδιά μας ανοιχτή προς τον Κύριο και να τον περιμένουμε να έρθει.”

Θα είπε κι άλλα ο ιερέας μας, θα είπε κι άλλα πολλά, αλλά εγώ πια δεν ήξερα αν πίστευα στ' αυτιά μου!

Και την επόμενη Κυριακή, δεν κρατιόμουν άλλο και το εκμυστηρεύτηκα στον ιερέα μας, ότι τα πρώτα λόγια που είπε, τα ένιωθα πραγματικά μες στην καρδιά μου κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, μέχρι που τελικά το συναίσθημα αυτό χάθηκε, όπως ήρθε.

“Θα έβαλε το δαχτυλάκι του ο Άγιος” μου απάντησε. “Κι άλλοι μου είπαν, ότι ένιωσαν κάτι ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα στη Λειτουργία. Κι εγώ, να σου πω, άλλα είχα προετοιμαστεί να πω και, μόλις ξεκίνησα, άλλα μου βγήκαν!”

Τελικά, φαίνεται, πως οι Άγιοι δεν έζησαν πριν από πολλά πολλά χρόνια, αλλά είναι ακόμη ζωντανοί.

In this issue

Lord and Master of my life

By Fr Raphael Pavouris

Holy and Great Lent is full of most beautiful hymns and prayers. However, there is one prayer which sums up the Lenten ethos more than any other. It is called the Prayer of St Ephraim the Syrian (4th c). This prayer is said in all weekday Services during Lent and in our private prayer rule.

St Gregory Palamas

By Stephen Griffith

In the fourteenth century two men left their homes to become monks. Gregory Palamas, the son of a Byzantine noble family left the possibility of a career at the imperial court to join a monastic community on Mount Athos. Barlaam of Calabria, a Greek-Italian, left his home in Italy to find monastic life in the East. Barlaam sought out some monks to learn about prayer from them. They taught him that a fruit of deep inner prayer was a vision of God as uncreated light. Barlaam was shocked to hear this. The idea that God could be seen by people seemed to go against the principle that God is transcendent – totally other.

Δύο του Δεκέμβρη

Μία ιστορἰα για παιδιἀ.

Recipe: Cypriot olive cake

A delicious olive pie ideal for the fast.

Life of St Mary of Egypt

St Mary of Egypt was an ascetic in the Judean desert. The Church venerates her especially during great lent because her example of repentance was magnificent. We are blessed to have the story of her life, told in her own words, as it was recorded by the monk Zosimas, who by the grace of God met her in the final year of her life.

Profound Innocence

By Rod Angus

Ever since our daughter Judi reposed aged 17, 14 years ago, I have felt an unceasing desire to carry her in my life and in the things I do, to represent her in some way within my own faith and practices. I don’t mean the mere ‘memory’ of her as of someone who is dead, but the conscious reality of a young lady who now reposes, who rests in the arms of a God who says that he is not the God of the dead at all, but of the living only.

Let us entrust ourselves and one another and our whole life to Christ our God

Wisdom of the Holy Fathers